Dost olarak hükmünüzün bittiği oldu mu hiç? Artık omzunuzun ona huzur sağlamadığını, sadece yıllar süren alışkanlığı yüzünden sizinle bir kaç kelime konuştuğunu hissettiniz mi? Bir daha geri gelmeyecek günleri unutmanız gerektiği hatırlatıldı mı size?
Ne yapardınız böyle bir zamanı yaşasaydınız? Sessizce köşenize çekilir, "Belki bir gün yeniden" mi derdiniz, yoksa savaşır mıydınız?
Teselli ettikçe teselli bulduğunuz, can dediğiniz canım dediğiniz yoktur hayatınızda. Boşluktasınızdır. Yerini dolduracak adayları gözden geçirirsiniz. Nafiledir çabanız. Çünkü her sözünüzün her hareketinizin karşılığında duymak istediklerinizi duyamazsınız. Yürek başlar acımaya, sizden başkası hissetmez. Mevsim ilkbahardır ama siz hazanı yaşarsınız. Dökülür sevinçleriniz birer birer sarı yapraklar misali. Bir rüzgar eser en serininden, üşürsünüz. Sarınmak için kalın bir sevgi istersiniz. Yoktur. Borç olarak verdiği sevgiyi geri almıştır çünkü bir başkasına vermek için.
Nerdedir yanlış diye düşünür durursunuz. Bilemezsiniz, belki de bilmek istemezsiniz. Aslında çok basittir. Çok fazla değer vermişsinizdir, sahiplenmişsinizdir. Şımarık bir çocuk olmuştur sevginizin yoğunluğunda. Annesine yaptığı her kaprisi size de yapar. Çünkü siz onun hem annesi hem de arkadaşısınızdır. Kağıda dökersiniz duygularınızı, ama okuyamazsınız. Kendinizin bile duyamayacağı sözler çığlık olur dudaklarınızda, haykırırsınız:
"Yıldızlar,
Ay,
Güneş,
Gökyüzü,
Duyun hepiniz.
Ben onu seviyorum."
Yaşanan tüm mutluluklar kara bir bulut olup çöker üzerinize, nefes alamazsınız, boğulursunuz. Kalabalıklarda yalnız kalırsınız.
Duyamazsınız, göremezsiniz, hissedemezsiniz.
Yaşadığınız zamanı geri almak istersiniz, belki tekrar yaşarım diye. Boşunadır çabanız. Uçup gitmiştir elinizden, şaka gibi gelse de.
Sözleri gelir aklınıza " Ben burda olsam da olmasam da beni sevmeye devam et, benim seni sevdiğim gibi!!!!"